จดจำตลอดไป

มากกว่าคำบรรยายใดใด หากผู้ยิ่งใหญ่อันเปี่ยมล้นไปด้วยเมตตา ดั่งเทวดาได้มาโปรดมนุษย์ตัวเล็กๆอย่างกระผม ท่านได้สร้างแรงบันดาลใจ พลังใจ เปี่ยมไปด้วยความดีงามแบบหาที่สุดมิได้ ได้จากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ คงเหลือไว้แต่เพียงความดีงามให้จดจำ เพื่อนำไปสืบสานต่อสร้างประโยชน์ต่อสังคมและโลกนี้ต่อไป

โลกที่ต้องใช้ความสามารถพิสูจน์กัน

จบอะไร? เพศไหน? นามสกุลอะไร?
เชื่อไหมว่าต่อไปคำถามเหล่านี้จะไร้ความหมายเพราะเรากำลังอยู่ในโลกของการพิสูจน์คนด้วยความสามารถ

มุมมองที่ย้อนแสง

เราคิดว่าเรารู้จักคนอื่นดีแค่ไหน ?  ในความสว่างจ้าเจิดจรัส บางครั้งมันกลายเป็นมุมมองที่เห็นเพียงโครงร่าง แต่กระนั้นเราก็ด่วนประมาทไปตัดสิน ในที่สุดมัน คือ สิ่งที่ผิดพลาด เพราะนั้น เรากำลังมองในมุมที่ย้อนแสงใช่ไหม ?

ชีวิตมีทางของมัน

ผมเคยถูกถามเป้าหมายอยู่หลายครั้ง บางครั้งผมก็อยากตอบและบางครั้งก็ขี้เกียจจะตอบ วันหนึ่งมีผู้ใหญ่คนหนึ่งมาบอกผมว่า ชีวิตมีทางของมัน และมันก็ฉุกคิดให้ผมคิดถึงสิ่งที่ผ่านมาและสิ่งที่กำลังจะดำเนินไปถึง

ทำคาราโอเกะชั้นใต้ดินด้วยตนเอง ได้แล้วจ้าาาา

กิมมิกใหม่ๆออกมาให้ได้ยิ้ม แชร์ยาวๆกันไปให้เพื่อนๆได้ยิ้มบ้างออกมาสู่สายตาชาวออนไลน์เรื่อยๆ ล่าสุด “คาราโอเกะชั้นใต้ดิน” กิมมิกฮาๆพอได้คลายเครียดที่จับคู่ภาพกับแคปเจอร์เนื้อเพลงสไตล์คาราโอเกะ ฮาแบบเรียบง่ายสไตล์สร้างสรรค์ได้เป็นอย่างดี จริงๆแล้วเราทำเองได้แบบง่ายๆนะครับ มาดูกัน

เปลี่ยนแปลงก่อนเปลี่ยนแปลง

จริงอยู่ ทีการเปลี่ยนแปลงมีทุกวัน  สายน้ำไหลลงสู่ทะเล หนังกำพร้าลอกเป็นขี้ไคล อารมณ์คนขึ้นลงไม่ว่างเว้น เราไม่มีวันห้ามกฎของการเปลี่ยนแปลงได้ แต่หากรู้เท่าทันเราก็สามารถจะเปลี่ยนแปลงก่อน เพื่อให้อยู่รอดกับการเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้นได้

แก่ให้มีคุณภาพกับคำถามเพื่อความอยู่รอด

เทคโนโลยีไปเร็ว มนุษย์ส่งไม้รุ่นต่อรุ่น ยุคสู่ยุค แต่รถไฟขบวนเทคโนโลยีนี้มันเร่งความเร็วมากขึ้นเรื่อยๆ คนปรับไม่ทันก็ตกตายไปกลางทาง คนที่อยู่บนรถไฟก็ต่างตั้งคำถามว่า “กูจะอยู่บนรถไฟขบวนนี้ไปได้อย่างไรวะ ?”

เรื่องเดิม แต่มองใหม่

บางครั้งเราอาจทอดเวลายาวๆ ไปกับเรื่องเดิมๆ ความรู้สึกเดิมๆ ความคาดหวังเดิมๆ จนสุดท้ายอาการเบื่อๆเซ็งๆกลับมาเยี่ยมเยือนอีกรอบ กลายเป็นความเบื่อมันพอกหนา ตีบตัน หาทางออกไม่ได้ทั้งๆทางออกมันก็มีนะ ข้อความสั้นๆนี้จะเสนอแนะบางอย่างที่จะพ้นสภาพเหล่านี้ไปได้

จับโปรเกมอนแล้วอย่าลืมจับจิตให้เท่าทัน

วันก่อนตกใจเด็กวิ่งตัดหน้า อีกนิดเดียวก็จะชนผมหน้าหงาย สักหน่อยก็กรูกันไป ณ. จุดหนึ่งที่ผมมองไปก็เห็นแต่ความว่างเปล่า แต่เด็กๆเหล่านั้นกลับมองเห็นบางอย่างผ่านหน้าจอมือถือ อ๋อ….เขากำลังจะจับโปเกมอนกัน ผมดึงมือถืออกมาจากระเป๋ากางเกง พร้อมๆกับความคิดที่พุดขึ้นมากั้นกลาง จะเล่นต่อหรือจะลบออกดีวะ ?…..