ความฝันในวันเด็กปีหน้า

วันเด็กที่ผ่านมา ผ่านไปเป็นวาระ ปีหน้าก็จะเจอะเจออีก วันเด็ก คือ วันของเด็กที่มีผู้ใหญ่ต้องคอยรับผิดชอบ เป็นวันเดียวในรอบปีที่เด็กได้นั่งเก้าอี้ผู้ใหญ่ ขึ้นรถถัง นั่งเครื่องบิน โดยที่ไม่มีผู้ใหญ่มาคอยไล่ให้ไปเล่นตามภาษาเด็กไป๊ ที่สำคัญ คือ วันเด็กคือวันที่เด็กได้รับการเอาใจเป็นพิเศษได้รับของแจกเพียบจนบางคนหอบกลับบ้านไม่ไหว ผมเองอย่าจะมองมุมของวันเด็กตามประสาตัวเอง ในบทความสั้นๆบทความนี้ และมีความฝันว่าวันเด็กในปีหน้าจะเปลี่ยนไปเป็นเช่นนี้

เด็กสมัยนี้กับเราจะไปอย่างไร ?

เด็กสมัยนี้ ไม่อดทน เปลี่ยนงานบ่อย ชอบงานสบาย ไม่อดทน เห็นแล้วหงุดหงิด มันอย่างงั้นอย่างงี้ ประโยคเหล่านี้อาจได้ยินบ่อยๆ อาจลอยมาตามลมที่เปลี่ยนผ่านแห่งยุคสมัย มันอาจเป็นความหงุดหงิดแห่งยุคสมัยของคนสัมยโน่นแต่มันก็คือความจริงที่เราต้องทำคว่มเข้าใจให้มากๆและอยู่กับมันให้ได้

มาฟิตพลังสติเพื่อโต้คลื่นโซเชียลกันเถอะ

โลกมีไว้ให้เรียนรู้ เราเกิดมาเพื่อเรียนรู้เช่นกัน หากว่าเราเป็นอันต้องหยุดเรียนรู้ไป นั้นคือวันที่ความโง่ได้เดินมาเคาะประตูหน้าบ้าน และเมื่อเรื่องใดเรื่องหนึ่งได้เกิดขึ้นแล้ว มันก็ไม่ได้เลวจนหาดีไม่ได้ หรือดีเลิศจนหาเลวปนไม่ได้เช่นกัน

เวลาของใคร ?

ไม่นานหรอก ไม่นานจริงๆ กับเวลาบนโลกใบนี้

หากชีวิตกำลังถูกล้อเล่น นั่นหมายถึงเรากำลังปู้ยี้ปู้ยำเวลาให้เลอะเทอะ

ในโลกที่ฟันหลอ

เมื่อแสงกระทบดวงตา

โลกที่เห็นนั้นหนาช่างงดงาม

แต่เมื่อกาลพาลเปลี่ยนเป็นหมดแสง

4 หลักสร้างองค์กรให้มีคุณค่าอย่างไม่รู้จบ

องค์กรที่มีคุณค่าอย่างต่อเนื่องแบบไม่รู้จบถือเป็นสินทรัพย์ที่มีค่ามากๆ และในองค์กรนั้นก็คือคนที่มารวมตัวกันเพื่อเป้าหมายที่ตั้งไว้ คนมีคุณภาพ องค์กรก็มีคุณภาพ จากประสบการณ์และการสังเกตผมได้เรียนรู้หลักสำคัญที่จะทำให้องค์กรมีค่าอย่างไม่รู้จบได้จึงอยากนำมาแบ่งปัน

จดจำตลอดไป

มากกว่าคำบรรยายใดใด หากผู้ยิ่งใหญ่อันเปี่ยมล้นไปด้วยเมตตา ดั่งเทวดาได้มาโปรดมนุษย์ตัวเล็กๆอย่างกระผม ท่านได้สร้างแรงบันดาลใจ พลังใจ เปี่ยมไปด้วยความดีงามแบบหาที่สุดมิได้ ได้จากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ คงเหลือไว้แต่เพียงความดีงามให้จดจำ เพื่อนำไปสืบสานต่อสร้างประโยชน์ต่อสังคมและโลกนี้ต่อไป

โลกที่ต้องใช้ความสามารถพิสูจน์กัน

จบอะไร? เพศไหน? นามสกุลอะไร?
เชื่อไหมว่าต่อไปคำถามเหล่านี้จะไร้ความหมายเพราะเรากำลังอยู่ในโลกของการพิสูจน์คนด้วยความสามารถ

มุมมองที่ย้อนแสง

เราคิดว่าเรารู้จักคนอื่นดีแค่ไหน ?  ในความสว่างจ้าเจิดจรัส บางครั้งมันกลายเป็นมุมมองที่เห็นเพียงโครงร่าง แต่กระนั้นเราก็ด่วนประมาทไปตัดสิน ในที่สุดมัน คือ สิ่งที่ผิดพลาด เพราะนั้น เรากำลังมองในมุมที่ย้อนแสงใช่ไหม ?