เราไม่มีเวลามากพอที่จะเกลียดใคร

เกิด แก่ เจ็บ ตาย

       ท่านติช นัท ฮัน เคยกล่าวไว้ว่า “ปัจจุบัน คือ สิ่งที่ประเสริฐสุด”

      อีกหนึ่งวันที่เรามีโอกาสพบเจอเพื่อนเก่าๆ โดยมีเหตุผลที่ไม่อยากให้เกิดขึ้นนัก คือ การจากไปของเพื่อนของเราอีกคนหนึ่งก่อนวัยอันควร ขอให้นายไปสู่สุขติเพื่อนเอ่ย

        ขณะที่ผมได้นั่งฟังการย้อนถึงคุณงามความดีของเพื่อนผู้ล่วงลับอยู่นั้น มีความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาท่ามกลางความเศร้าเสียใจ นั้นคือ “ชีวิตเราช่างสั้นนัก สั้นจนไม่ควรจะเอาเวลาไปเสียกับสิ่งที่ไม่ใช่”

        เรื่องจริงที่เราสัมผัสได้ คือ วันนี้เรายังมีลมหายใจอยู่ คิดได้อยู่ เดินได้ปกติ ร่างกายยังแข็งแรงดี แต่ใครจะรู้ว่าพรุ่งนี้เราจะยังดีแบบนี้อยู่หรือไม่ ไม่มีใครรู้ อนาคตเป็นเรื่องที่ยากจะคาดเดา เราประเมินแนวโน้มที่จะเป็นไปได้ แต่เราห้ามที่จะให้อนาคตไม่เกิดสิ่งที่ไม่คาดฝันไม่ได้  ชีวิตที่ดำเนินอยู่ได้ทุกวัน เราไม่รู้หลอกว่าจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน และเมื่อคิดให้ลึกซึ้ง ผมขอย้ำอีกครั้งว่า “ชีวิตเราช่างสั้นนัก……..”

  • ชีวตเราช่างสั้นนัก    เราไม่มีเวลามากพอที่จะเกลียดใคร
  • ชีวิตเราช่างสั้นนัก    เราไม่มีเวลามากพอที่จะสนุกสนานจนเกินขอบเขต
  • ชีวิตเราช่างสั้นนัก    เราไม่มีเวลามากพอที่จะบอกว่าพรุ่งนี้ค่อยทำ
  • ชีวิตเราช่างสั้นนัก   เราไม่มีเวลามากพอที่จะไม่บอกรักใคร
  • ชีวิตเราช่างสั้นนัก   เราไม่มีเวลามากพอที่จะมานั่งคิดๆๆๆๆ แล้วไม่ทำสักกะที
  • ชีวิตเราช่างสั้นนัก   เราไม่มีเวลามากพอที่จะจ้องทำร้ายกัน
  • ชีวิตเราช่างสั้นนัก   เราไม่มีเวลามากพอที่จะถืออัตตามาจ้องหน้ากัน

เมื่อเวลาเราจากโลกนี้ไปแล้ว เราจะมีเวลามานั่งเสี่ยใจกับสิ่งที่ไม่ได้ทำ หรือสิ่งที่ทำผิดพลาดไปแล้วทั้งๆที่รู้อยู่หรือไม่ ? อย่ารอให้ถึงวันนั้นเลย ถ้าวันนี้ยังมีลมหายใจอยู่ ก็ลงมือซะเถอะ

อาลัยรักแด่เพื่อนไมตรี เพื่อนอุดรพิทย์ม.6/12 ผู้จากไปอย่างสงบ และขอบใจมากๆสำหรับบทเรียนแห่งชีวิตกับเรา

 

เกิด แก่ เจ็บ ตาย

ผู้เขียน: tonypuy

ตั้งใจมากๆอยากให้การตลาดออนไลน์สร้างคุณค่าให้กับโลกใบนี้

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.